AHOTSENEA

• Euskal sortzaileen presentzia bermatzea.

• Zaletuak sortzea.

• Euskal kultura prestigiatzea.

• Jendartean kulturarekiko zaletasuna errotzen laguntzea.

• Frente guztietan politikak sortzea.

• Harreman gune / eztabaida gune izatea (askotarikoa eta anitza).

• Euskal sortzaileen artxiboa eratzea eta mantentzea.

• Ekintzak antolatzea.

• Beste kulturetara irekiak izatea, euskara ardatz hartuta, baina euskaraz sortzea justifikatu beharrik gabe, barkamenik eskatu gabe.

• Hedabideetan presentzia lortzea, maiztasunez. Lehentasun natural bilakatzea.

• Laguntza edo babes funtzioa erdiestea.

• Ekimenak lortzeko lagungarria izatea.

• Harremanetarako zubia.

• Ohiturak sortu behar dira, hezkuntzan indarra egin behar dugu.
• Herri / jai batzordeetan eragin behar dugu. Beheko sarea sendotu behar dugu, herrigintzan ari direnena.

• Gustu edo plazer estetiko-artistikoarekiko sentsibilizazioa landu behar dugu, hezkuntza sentimentala.

• Pentsamendu aske eta kritikoa sustatzea.

• Herrigintzatik sorkuntzarako erakusten dugun autogestiorako gaitasuna profitatzea.

• Herritarrek gure proposamenak eurenak egitea lortzea.

• Erakunde publikoak geureganatzea lortu behar dugu.

• Orohar, kultur-sorkuntzaren egoera nahikoa kaxkarra da. Oso egoera ezberdinak bizi ditugu, bai adierazpideen artean bai adierazpide berekoen artean. Sortzaileon artean alde handia dago.

• Kulturari ez zaio behar besteko garrantzirik ematen.

• Botere politikoa zein ekonomikoa dutenek kultura ongizatearen jendartetik kanpo utzi nahi dute, entretenimendu hutserako.

• Sortzaile gehienon arazoa ikusgarritasun eza da, batzuena besteena baino nabarmenagoa.

• Euskal Herrian ez dugu kultur estrategia adosturik. Sortzaileoi geuri dagokigu.

• Erresistentzian bizi den herria gara.

• Herri oso burges akomodatu eta kontserbadorea da gurea.

• Politikariek ez lukete kultura kudeatu behar, kulturgileok baino.

• Euskal Herriko kultur kontsumoan euskarazkoa ez da nagusi. Minoritarioak gara.

• Sortzailearen lana oso gutxitan da bakarkakoa. Inguruneak eraman zaitzake sortzera. Garrantzitsua da sortzaile izateko bidea erakutsiko dizun ingurunea izatea.

• Eskolak oso argi esaten dio umeari zer den bizitzan beharrezkoa. Kultura-sorkuntza ” ez beharrezko” legez jasotzen dira.

• Egun, euskal sortzaileak, sortzeaz gain, bere lana produzitu, defendatu, zabaldu eta balioetsi behar du.

• Jakin beharko genuke euskal kontsumitzaileak zein iritzi duen kontsumitzen duen horrekiko.

• Euskaraz sortzeak minoritario bihurtzen gaitu.

• Saltzea txarto ikusita dago.

• Merkatua ezin dugu baztertu.

• EITB ikustezinak gara.
• Ez dugu argi erabaki organoetan egon behar dugun baina bai gune horietan gure ahotsa islatu behar dela.

• Sortzaileen erabakiguneak eratu behar ditugu.

• Jakitun egon gaitezen sortzeko zein antolatzeko gai garela.

• Askoz gehiago inbertitzen da erdaretako kulturetan.

• Zenbait diskurtso espainiar kulturazaleren aurrean ez dakigu zelan erantzun. Diskurtsoa adostu behar dugu.

• Erdal sortzaileekiko harremana landu eta zubiak eraiki behar ditugu esanez gurea ez dela euren kontrakoa ez bada gurearen aldekoa.

• Sortzen dugunari ez diogu behar besteko balioa ematen.

• Egungo hezkuntza arautuak ez du euskarazko kultura transmititzen.

• Euskarazko kulturaren trasnmisioa norbanakoen esku utzi da.

• 70. hamarkadatik asko aurreratu dugu.

• EITBk berebiziko garrantzia du. Ostera, euskarazko kulturak erreferentzialtasuna galdu du EITBn.

• Sorkuntzan aniztasun izugarria erakusten ari gara egun.

• Kulturaren esparrua ez da neutroa eta gurean, besteetan legez, ideologia zabaltzeko bidetzat ere hartzen da. Borroka gunea da kultura.

• Erakunde publikoen eta sortzaileon artean ez dago harremanik.

• Euskal sortzaileok prest gaude kanpora zabaltzeko.

• Euskarazko kultura euskal herritarren artean ezagutaraztea ezinbestekoa da.

• Kulturarekiko zaletasuna pizteko gabezia nabarmena erakusten ari gara.

• Sorkuntzari, sormenari, ez diote laguntzarik ematen.

• Sortzen ez bada, ez dago kulturarik.

• Hizkuntza komunitatearen premiei erantzuteko kultur politika behar dugu.

• Sortzaile asko gara hezkuntzatik bizi garenak, batzuk zuzenean, gehienak zeharka, baina ez sistematikoki ez etrategikoki.

• Hedabide askok euskal kulturarekiko desprestigiioa lantzen dute etengabe.

• Kultura doan eskaintzeak batzuetan merezi du, bestetan ez. Ordaintzen ez dena ez da baloratzen. Ordaindu behar ez badu, programatzaileak ez du antolatzen horrenbesteko lanik hartzen.

• Oparotasuna amaiturik, sortzaileok egungo egoerara moldatzen ikasi beharko dugu.

• Jendarteak ez dio gaiari heltzen. Sormen prozesuari ez zaio laguntzen, hedapenari baizik.

• Kulturarik gabeko herri batean, futbola eta ezer gutxi gehiago.

• Dirulaguntza eta babesik ezean, ezin lehiatu.

• Kulturaren sustapen politikak krisian daudenez, sortzaile-hartzaile harremana eten egin da.

• Ikuslegoak behera egin du orokorrean, salbuespenak salbu.

• Hartzaileak ez du programazioan eskumenik ez iritzia emateko aukerarik.

• Krisi egoera berri honetan, sortzaileak hartzen ditu beregain arrisku guztiak.

• Oso sortzaile gutxi dago bere sorkuntzatik bizi denik, gehienok bestelako diruiturriak ditugu.

• Artikulazio arazoak ditugu. Euskal kultura ulertzeko modu “ofizial” bat egon baita ” kontrakultura” bat ere. Azkeen urteetan sorkuntza sekularragoa da, “pribatuagoa”.

• Balizko hartzaile gehiago ditu euskarazko kulturak.

• Mailakatu beharra dago: Bateik sorkuntza lokala dago, bestetik arnas luzeko proiektu kulturala ( nazionala, unibertsala…)

• Asko sortzen dugu baina oso modu sakabanatuan.

• Mass-mediek jokatu duten paperak eragin handia ( kalterako) izan du erdarazko kultura bultzatu eta euskarazko gutxiesten.

• Berria edo EITBk sortzen dituzten erreferenteak ezberdinak dira.

• Komunitate txikia gara, lokala-nazional bihurtzen da askotan ( Gazta zati bat).

• Antzerkian, berbarako, nitik gura pasatu gara. Garai batean talde ” independienteak administrazioetatik bazter zeuden. Gero, ofizialera hurreratu ziren ahala, autozentsura eman da. Dependentzia ekonomikoa izugarria da.

• Hartzailearekiko lotura galdu egin dugu.

• Erakunde publikoek kultura industria arlora lerratu dute eta etekina lehenetsi.

• Sortzaile amateurrak, eduki eta formari dagokionez, libreagoak dira eta lan horiek zabaltzeko zailtasun gehiago dituzte.

• Euskal Herrian sortzen duguna, bai kuantitatiboki bai kalitateari dagokionez, itzela da.

• Proposamen konprometitua landuz gero eta gainera euskaraz, jai duzu. Kalitatea hobetsi beharko litzateke kantitatearen aldean. Ikuspegi kritikotik kultura ez litzateke ebaditzeko edo entretenimendu hutserako, emozioak bizitzeko baizik.

• Irakasle eta guraso askok lan handia egin dute transmisioan, hori modu antolatuan iraunaraztea litzateke onena.

• Euskarazko kulturan zentratzean ikuspegi globala gal genezake? Jakintza ez dago soberan.

• Sortzaile asko autodidakta gara eta jardunean ikasi dugu gure aurrekoek zer egin duten.

• Publikoari lagundu egin behar zaio aukeratzen.

• Kantitateak ez du kalitatea bermatzen.

• Aniztasuna aberasgarria da.
• Gauzak garatzeko, probatzeko, erortzeko eta jaikitzeko grina edukitzea ezinbestekoa dugu.

• Hezkuntzan eskemak apurtzea bultzatzea, marratik aterata margotzea, eszenografiarik gabe fantasia sortzea, errealitatearekiko haustura bultzatu behar dugu errealitate berriak sortzeko.

• Euskal kultura osasuntsu baterako, euskal kultura bultzatu behar dugu eta ez erdal kulturaren kopia merkeak egin.

• Aldaketa garaian gaude. Herritarrek markatuko digute zein bideri ekin.

Euskal sortzaileok elkar ezagutzeko eta gogoeta trukerako topaketak burutu genituen 2012ko uztailaren 2 eta 3an.Blog honetan bertan irakur ditzakezuen berbagaien eta gogoetatrukean sortutako beste hainbaten erantzunak dituzue berton jasotakoak.

Gogoetatrukea taldeka hasi eta denok batera burutu genuen. Halandaze, ez harritu zenbait ideia errepikatuta irakurriko badituzu, talde ezberdinetakoak baitira.